می ترسم از صدا که صدا عاشقت بشود

                                           این سوت کوچه گرد رها عاشقت بشود

گفتم به باد بگویم تو را ... نه ،ترسیدم

                                          این گردباد سر به هوا عاشقت بشود

پوشیده ای سفید ، کجا سبز من ؟ نکند

                                          نار و ترنج باغ صفا عاشقت بشود

بگذار دل به دل غنچه ها ولی نگذار

                                         پروانه های خانه ی ما عاشقت بشود

حالا تو گوش کن به غمم شهربانو تا

                                         در قصه هام شاه و گدا عاشقت بشود

بالا نگاه نکن آفتاب لایق نیست

                                         می ترسم آن بلند بلا عاشقت بشود

مال منی تو ، چنان مال من که می ترسم

                                       حتی خدا نکرده ، خدا عاشقت بشود

خورشید قصه ی مادربزرگ یادت هست ؟

                                      خورشیدمی تو ، ماه چرا عاشقت بشود

وقتی نشسته این همه خاکی به پای غمت

                                     باز این گدای بی سر و پا عاشقت بشود ؟

عمری ست گوش به زنگم ، چرا ؟ ... که نگذارم

                                    حتی درنگ ثانیه ها عاشقت بشود

این شعر ، اوست ، خود او ، به عمد ناموزون

                                    تا تو ، توی مخاطب او ، عاشقش نشوی

(دکتر محمدحسین بهرامیان)

                 تو را که دید ، نیامد به آسمان سارا

                                                        دوباره رفت به آن سوی کهکشان سارا

                هزار شب تو نشستی و ماه بغض آلود

                                                        نوشت با کلمات تو داستان سارا

                شبیه شمع نشستی و مثل پروانه

                                                       شدند کشته ی عشقت ستارگان سارا

                که رازهای جهان را خدا به زیبایی

                                                      گذاشته بود فقط با تو درمیان سارا

                تو آفریده شدی و برای طاقچه ها

                                                     رسید آینه و آب و شمعدان سارا

               برای چشم به راهان خنده ات یک عمر

                                                     لبان سرخ تو بودند دیده بان سارا !

               من و تمامی دیوانه های عاشق شهر

                                                    به چشم های تو بسته ست جان مان سارا

               چه شعرها که به عشق تو مانده در شیراز

                                                    چه "شور"ها که سرودی به "اصفهان" سارا

               بیا "الهه ی نازم" که با اشاره ی تو

                                                   ترانه خوان بشوم بهتر از "بنان" سارا

               برای من که غزل هام با تو شیرین است

                                                     بیا کنار همین واژه ها بمان سارا

امیر سلیمانی

پی نوشت : ماه رو اینجور باید دید ، برای تو !

ماه بالای سر آبادی ست ...

1- حضرت مسیح در بیابون متولد شد و بنابراین اطلاع دقیقی از روز تولد ایشون وجود نداره .مسیحیان هم چاره ی کار رو در این دیدن که ولادت حضرت مسیح رو که روشنی بخش دنیا هست رو با جشن روشنایی و تولد نور ایرانی ها ( یلدا ) مقارن بدونند .حالا با دو سه روز تاخیر ! کاج تزیینی هم باز نماد ایرانی هاست .کاج و سرو از گذشته ی دیرباز درختان محبوب و شبه مقدس ایرانی ها محسوب می شوند .اون ستاره ی بالای درخت کاج هم نمادی از سه ستاره شناس ایرانی ست که برای یافتن مولود خجسته به دنبال یک ستاره دنباله دار راهی بیت المقدس می شن !!

2- چند وقت پیش برای یکی از بچه های عمران داشتم توضیح می دادم که هرچه کمتر زلزله بیاد ،انرژی درون سنگ ها بیشتر ذخیره می شه و بنابراین اولین زلزله حاوی انرژی عظیمی هست .پس بهتره که در مناطق زلزله خیزی مثل ایران از نعمت حضور زمین لرزه هایی با ریشتر پایین تر از 5 زیاد برخوردار باشیم .و چند روز بعدش زلزله هایی در استان های کرمان ،بندرعباس و تهران اتفاق افتاد ... پس من مسوولیت این زمین لرزه ها رو بعهده می گیرم !

3- فصل که رخت عوض می کند

              دوباره عاشقت می شوم

گیرم زمستان باشد و من

           آهسته روی پیاده روی یخ زده راه بروم

                      عشق تو همین شال پشمی ست

                                  که نفسم را گرم می کند .

(ساغر شفیعی)

4- طی دو هفته در تهران 1 روباه ،1 گرگ ،3 توله شیر زنده و یک توله شیر تلف شده ،1 کرکس ،1 میمون و چند مار توسط ماموران آتش نشانی جمع آوری شدند .واقعا چرا ؟؟

مردی کنار رود زانو زد ،چه مردی

                            مردی شبیه دست خالی برنگردی

خورشید ،در راز نگاهش خواب می رفت

                            در چشم هایش آبروی آب می رفت

مردی که یک دریا تنفر دارد از آب

                           انگار چشمانش دلی پر دارد از آب

هی آب می دید و به دریا اخم می کرد

                         تصویر دریا را نگاهش زخم می کرد

هی آب می دید ،از نگاهش اشک می ریخت

                         آرام دریا را درون مشک می ریخت

در خاطرش تا کودکان را فرض می کرد

                        دست تمام موج ها را قرض می کرد

چشم تمام آسمان ها میخ آب است

                       این لحظه ای حساس در تاریخ آب است

حالا جهان برگشته و دیدش به مشک است

                      حتی خدا هم چشم امیدش به مشک است

سوغاتی یک ایل را بر دوش می برد

                      این بار موسی نیل را بر دوش می برد

اما چه سود این دشت اسیر بوف کور است

                       انگار چشم ساکنان کوفه کور است

ادم نماهایی که ذاتا خوک بودند

                       از اول تاریخ هم مشکوک بودند

از نحسی تصویرشان فریاد و دادا

                       یک گوشه کز کردند تا روز مبادا

اصلا نمی فهمند او ناموس دریاست

                      افتادن دستان او کابوس دریاست

بی دست شد خود را به هر راه و دری زد

                      با التماس از مشک می خواهد نریزد

با تیر بعدی آبروی مشک می ریخت

                     آوارهای مرد روی مشک می ریخت

مردی کنار رود ،... جاری شد ،چه مردی

                     مردی شبیه دست خالی برنگردی

( عظیم زارع)

پی نوشت :

1- روزهای شهادت فرزندان امام علی (ع) بر شما تسلیت باد

2- یازدهم آذرماه سالروز شهادت میرزای جنگل بر همه ی ایرانیان تسلیت باد

3- کاش در این تصویر از چهره استفاده نمی شد

ابر می بارد و من می شوم از یار جدا

                                          چون کنم دل به چنین روز ز دلدار جدا ؟

ابر و باران و من و یار ستاده به وداع

                                          من جدا گریه کنان ،ابر جدا ،یار جدا

سبزه نوخیز و هوا خرم و بستان سرسبز

                                          بلبل روی سیه مانده ز گلزار جدا

ای مرا در ته هر بند ز زلفت بندی

                                         چه کنی بند ز بندم همه یکبار جدا

دیده ام بهر تو خونبار شد ای مردم چشم

                                        مردمی کن مشو از دیده ی خونبار جدا

نعمت دیده نخواهم که بماند پس از این

                                       مانده چون دیده از آن نعمت دیدار جدا

می دهم جان ،مرو از من ،وگرت باور نیست

                                      بیش از آن خواهی بستان و نگهدار جدا

حسن تو دیر نماند چو ز خسرو رفتی

                                      گل بسی دیر نماند چو شد از خار جدا

( امیر خسرو دهلوی)

درد کمی نیست

پشت هیچ خط تلفنی

صدایی

که بتواند دلم را بلرزاند

نیست ...

پی نوشت :

1 هوای این روزها رو خیلی دوست دارم .خوشحالم که این روزها هنوز هم هستند .هوا وحشتناک دونفره ست !

2 کارم تو کاشمر تموم شد و الان برگشتم خونه .به زودی باید برم جای دیگه ای .دلم برای خیلی ها و خیلی چیزها تنگ شده .مخصوصا کوپو ! یه سگ کوچولو و شیطون که علاقه ی عجیبی به گاز گرفتن و لیسیدن کفشم داشت .وقتی منو می دید چنان جست و خیز می کرد که اگه دلت از سنگ هم بود راضی نمی شدی پیشش نری و هیچ خستگی ای رو نمی تونستی بهونه نادیده گرفتن اون کنی!

3 خوشحالم که امضام پای کارم موندگار شده .به خودم قول داده بودم هرجا می رم یه چیزی از خودم به یادگار بگذارم .تو این مدت تونستم جو کارگاه رو تغییر بدم و نظرات خیلی ها رو نسبت به خیلی چیزا عوض کنم .

4 بارونو دوس دارم هنوز ...

چشم ها را باید شست ...

پی نوشت :

امروز رفته بودم محل کارم .یه مشکل جیب غریبی پیش اومده بود که کل کار خوابیده بود .

دیدم یکی از اپراتورها میخواد پروانه بگیره ( تو کوهی که دارم کار می کنم یه میلیون پروانه زندگی می کنن ) .بعد از چند دقیقه که نتونست بگیردش با سنگ کوبید تو سر پروانه بیچاره .بعد جنازه اون مرحوم رو برداشت و برد تو آفتاب گذاشت .گفتم چرا همچین کردی ؟گفت چیزی نیست ،ترسیده الان آفتاب بخوره حالش سر جاش میاد !

حالا من کلافه ، موندم بخندم یا به حال خودم گریه کنم !!!!